Hikayeler ve Mektuplar

Kaç gün zindanda kaldığımı bilmiyordum. Belki günler, belki haftalar, belkide aylar...Tek düşündüğüm şey prensesti. Ona ne olduğuydu... İstemediği bir adamla evlenmişti bile ve ben onun ne halde olduğunu bilmiyordum. Belkide yardıma ihtiyacı vardı... Sadece bu düşünce plan yapmama başlamama yetti. Buradan nasıl kaçacağım ve nasıl prensesin yanına gideceğimin planı... Bu zindandan hiç dışarı çıkmamıştım yani kapının arkası hakkında en ufak fikrim yoktu. O sırada daha önceden konuştuğum muhafız geldi ve: -Hazırla kedini. Yarın seni dışarı çıkarıyoruz ve sonuç belirlenecek. Yarın büyük konsey senin için toplanıyor. Neler diyeceğini düşünsen iyi edersin... Ve gitti. Tekrar karanlık, sessizlik ve ben kalmıştık. Bu kaçmak için harika bir fırsattı. Peki prensesin yanına nasıl gidecektim? Buradaki muhafızlardan daha güçlüydüm ve bunu onlarda biliyorlardı. Önlem alacaklardı. Ama ben... Kendime güveniyordum. Sadece prensesin iyi olduğunu görmek bile bana yetecekti veya bu onu görmek için...

En köşede yüksek, kraliyet desenli zarif, şık bir tahtta oturuyordu. Ve yanında ise... O adam... Ona baktım. Sadece ona baktım. Belkide o da bana bakar ve geçmişi hatırlar diye. Ama o an hiç beklemediğim bir şey oldu ve yanındaki adam onu kollarının arasına alarak tutkulu bir şekilde öptü. Prenses ise hiçbir şey yapmadı. Benim orada olduğumu görmüş ve gözlerimin önünde bana acımadan bunu yapmıştı. Bense... Salaktım. Gerçekten salak. Başka bir açıklama yoktu. Ben yer altındaki karanlık zindanda bile onu düşünürken, onu merak ederken... O tam karşımda bana ihanet ediyordu, bana acı çektiriyordu. Gözlerim yetkililere kaydı daha sonra. İlk düşündüğüm şey ise bu şehri batırmamak için artık hiçbir nedenimin olmamasıydı. Ve yoktu da... O anın vermiş olduğu sinirle, bana takılan bütün ıvır zıvırlardan kurtuldum ve muhafızlara saldırmaya başladım. Gözüm hiçbir şey görmüyordu. İçimdeki öfke beni ele geçirmişti ve onu bastıramıyordum. Karşıma çıkan herkesi yerle bir ettim ve prensesin olduğu ye...

Hava kararıyordu bu da muhafızları görmemizi zorlaştırıyordu. Yine de olabildiğince derinleri gidip saklandık. Ama çabamız boşunaydı ve ikimizde bunu biliyorduk. Muhafızların sayısı çok fazlaydı ve bizi bulmaları an meselesiydi. Yapacak tek bir şeyimiz kalmıştı. O anın tadını çıkarmak... Ve bir süre orada saklandıktan sonra bizi buldular. Prensesi anında benden uzaklaştırdılar. Nedenini anlayamamıştım. Aramızda olan hiçbir şeyi bilmiyorlardı. Muhafızlardan birisi tarafından kafama bir darbe yedim ve daha sonra gözlerimi sarayın mahkumlarının kapatıldığı karanlık bir yer altı zindanında buldum. Bir tane koyu kırmızı ışıklar saçan bir meşale vardı. Onun dışında başka bir ışık kaynağı yoktu. Bir muhafız kapıma geldi ve: - Bizi hayal kırıklığına uğrattın. Bunu asla senden beklemezdim. Şimdi ise çürüyüp gidecekssin bu kapkara ve ruhsuz yerde. - Benim suçum ne? Niye buradayım? - Nasıl yani bilmiyor musun? Prenses... -Peki siz nasıl biliyorsunuz? -Sana baştan anlatayım. Prensesin müsta...

Geriye prenses ve ben kalmıştık. Ormandan başka gidebileceğimiz, sığınabileceğimiz bir yer yoktu. Biz de ormanın derinliklerine doğru yürümeye başladık. Prenses gülüyordu. Neden gülüyorsun, diye sordum ona. Düşündüm de müstakbel kocama gitmek yerine seninle bu ormanda kalmak daha iyi, dedi gülmeye devam ederek. Bende onunla birlikte gülmeye başladım. Hava kararmaya ve soğumaya başladı. Güvenli bir yer seçtim ve ateş yaktım. Neyse ki ormanda meyve ağaçları vardı. Onların sayesinde aç kalmadık. Prenses üşüyordu, ceketimi çıkardım ve ona verdim. Hayla üşüyordu ve bana sarıldı. Karşılık vererek onu ısıtmaya çalıştım ve o gece başladı... O gece beraber olduk prensesle. Hayatımın en güzel gecesiydi. Ertesi gün ormanda yürürken bir kulübe bulduk. Birisi orada yaşıyor olmalıydı çünkü temiz ve yiyecek doluydu. Bir süre burada kalmaya karar verdik. Küçük, nehir kenarında bir kulübe... Burada yaklaşık 1 ay kaldık. Bu sırada ise prensesle oldukça yakınlaşmıştık. Rüya da gibiydim ve kimsenin beni u...

Herkes eşyalarını aldı ve muhafızlar bizi sınavın olacağı yere doğru götürdüler. Herkes oldukça heyecanlıydı. Bembeyaz şatoya doğru yaklaşıyorduk. Kasabadaki halk oldukça kibardı. Bazıları bize dükkanlarından bir şeyler veriyorlardı. En sevdiğim fırıncıydı. Adam şişman, kısa boyluydu. Küçük, şirin bir dükkanı vardı. Selamlaştık, giderken biraz konuştuk. Bana ailesini, kasabayı anlattı. Anlattığı kadarıyla harika bir yerdi burası... Deniz kenarındaydı. Masmavi bir deniz... Balıkçıların teknelerini görebiliyordum. Bir rüya kentine benziyordu. En sonunda sınavın yapılacağı yeşillik alana geldik. Kocaman bir alan.... Sınav başlamıştı ve bizden önceki grup sahadaydı. Sıra bize geldiğinde hep beraber sahaya geçtik. Bu toplu bir sınavdı ve kim kazanırsa, kim engelleri aşarsa o geçecekti. Benim kolaydı. Herkesi geçtim ve 1. oldum. Beni anında şatoya aldılar ve bir muhafız olarak işe başladım. Oradaki çoğu muhafızdan daha iyiydim bu yüzden beni kraliyet ailesini korumak için görevlendirdiler....

Sınava girdiğimde herkesi şaşırttığımı anladım. Kimse benim kadar çabuk geçememişti galiba bu testi. Benim için ise çok kolaydı. Adımı yarınki seçmeler için yazdılar. Onlarda benim burada muhafız olmamı istiyor olmalıydılar. O gece sarayın çalışanlar bölümünde kalabileceğimizi söylediler. Kalabilecek bir yerim olmadığından bu bölümde kaldım. Bir sürü kişi vardı. Hepsi de oldukça heyecanlıydı. Onlara sorduğumda bunun hayatlarını değiştirmek için çok büyük bir fırsat olduğunu söylediler. Saatler geçerken herkes yataklarına doğru yöneldi. Yataklar oldukça yumuşaktı. Zengin bir krallık olmalıydı diye düşündüm. Gözlerimi kapadım ve yarın neler yapacağımı düşünmeye başladım. Sabah muhafızların sesiyle gözlerim açıldı. Herkes kalmış ve aceleyle giyin,yordu. Muhafızlar ise içeride sınav kimliklerini ve  sınavda giyeceklerimiz  kıyafetleri dağıtıyorlardı...

Her şey 20 yıl önce başladı. Yani buraya ilk geldiğimde... Bir keşif gezisine çıkmıştım ve burayı buldum. Nasıl geldiğimi bilmiyordum. Birden karşıma bembeyaz bir şato çıktı. Oranın sıkı bir şekilde korunduğunu biliyordum. Öyle de oldu zaten. Bir bahaneye ihtiyacım vardı ve o sırada ağaçta yazan bir ilan şey gördüm. Krallık için muhafız seçmeleri yapılıyordu. Bu bahanenin şatoya girebilmek daha doğrusu olduğum yeri keşfedebilmek için iyi bir fırsat olduğunu düşündüm. Zaten kabiliyetim de vardı. Bir sürü düşmanım olmuştu ve onların üstesinden binlerce defa gelmiştim. Etrafıma çok iyi bakınarak bembeyaz şatoya doğru yürümeye başladım. Herkes kendi işine bakıyordu ve benim gibi etrafımda bir sürü değişik genç vardı. Büyük ihtimalle hepsi de muhafız seçmeleri için gelmişti. Geldiğim yer önemli bir yer olmalıydı ki bir sürü kişi bu seçmeler için uzak yerlerden gelmişti. Krallığın içi oldukça güzeldi. İnsanlar çok samimi ve hoşgörülüydü. Şatoya doğru gittikçe bir kuyruk oluşuyordu. O kuyruğa...

Bana söylediği tek bir kelime bütün dünyamı sarsmaya yetti. 'Ne?' diyebildim sadece olduğum yerde donakalmış bir şekilde. 'Sana en sonunda kavuştum. Merak etme sana her şeyi anlatacağım. Sadece senden sabırla beni dinlemeni istiyorum.' dedi Kila'nın karşısında kendisini ona baba olarak tanıtan adam. Ona inanması mı gerekiyordu? Peki ya kötü adam o değil miydi? O değilse kimdi veya nasıl Kila'nın babasıydı? Belki de gerçek babası değildi ve onu kullanmak için kandırıyordu. Peki niye? 'Bana inanmıyorsun, haklısın da tabi. Kim bu kadar karanlık bir şatoda iyi olabilir ki? Ama hikayemiz düşündüğünün tam tersi. Sana baştan anlatmama izin ver lütfen.' dedi adam. Yüzündeki ifade oldukça şefkatliydi. Kila ise başını sallamakla yetindi...

Giderek karanlığa doğru yürüyorduk. Sanki yürüdükleri yere dehşet saçıyorlardı. Siyah, kasvetli bir şato gördüm ilerideki cansız ağaçların arasında. Benim dışımda herkes buraya geldiği için mutlu gözüküyordu. 'Burası içeride seni bekliyor.' dedi devlerden biri. 'Kim?' dedim ısrarcı bir şekilde. 'Git işte sen. Sana söyleyecek. İkinci kattaki 4. odada seni bekliyor. Acele et!' dedi daha demin konuşan dev. Kila da bir şey daha sormayarak kocaman, siyah renkli şatonun kapısından çekinerek girdi. İçerisinin de dışarıdan bir farkı yoktu pek. Burası da siyahtı hem de korkunç bir siyah. Dik merdivenlerden yukarı doğru çıkmaya başladı. Bir şey fark etti. Yukarı çıktıkça şato aydınlanıyordu. Daha canlanıyordu. Sanki normal bir yere dönüşüyordu. Her katı o kadar farklıydı ki... 3. kata geldiğinde biraz tereddüt etti Kila. Ama daha sonra farenin cevabını hatırladı ve içinden geçirdi 'BANA ZARAR VERMEYECEK!' diye. 4. kata ulaştığında şaşırdı. Alt katları bu kadar siy...

Bütün yaratıklar gittikten sonra çalılıklardan çıktılar ve karanlık ormanın derinliklerine doğru yürümeye devam ettiler. Devlerin ayak seslerin gittikçe daha da yükseliyordu. Kila'yı  korkutmaya devam ediyorlardı bu sesler. Fare Kila'ya dur işareti yaptı. Kila uzakta mola veren devleri ve yaratıkları gördü. 'Sessiz ol ve beni takip et. Sakın ses çıkarma!' dedi fare. Kila' da dikkatli adımlarla fareyi takip etti ve en korunaklı yere saklanmaya çalıştılar. 'Burada kalacaklar.' dedi fare ümitsizce. 'Nereden biliyorsun?' diye sordu Kila fareye. 'Senin burada olduğunu biliyor. Hissediyor olmalı. Ve tabi ki buradan geçeceğini de biliyordu. Senin annene ulaşmana izin vermeyecek.' dedi fare boynunu eğerek. 'Kim o?' dedi Kila sesindeki kızgınlığı gizleyemeyerek. 'Sana söyleyemem annen durumu açıklamalı ama tek bilmen gereken onun eline asla geçmemen. Seni yanına çekebilmek için her şeyi yapacaktır. Sakın ona uyma. O iyi değil!' dedi fa...